Oprogramowanie do rzeźbienia postaci, które otwiera się w karcie.

Rzeźbienie postaci to głównie walka z proporcjami, a pomagają te narzędzia, które pozwalają stale zmieniać zdanie. Niezawodna metoda to praca od zgrubnej do drobnej: najpierw ustal duże masy — czaszkę, żuchwę, łuk brwiowy, linię szyi — a dopiero potem dodawaj to, co ludzie zauważają świadomie, jak powieki i usta. Narzędzie wspiera tę metodę, jeśli możesz swobodnie przechodzić między poziomami detalu, i przeszkadza, jeśli zobowiązanie się do detalu oznacza zobowiązanie się do proporcji.

Do tego służy podział wielorozdzielczościowy. Każdy poziom zachowuje własne przemieszczenie, więc możesz zejść do zgrubnego poziomu, cofnąć całą szczękę, bo profil był zły, i wrócić na górę, by znaleźć detale na poziomie porów nadal tam, gdzie były. Bez tego naprawianie błędu proporcji późno oznacza życie z błędem albo robienie detali od nowa — dlatego tyle pierwszych postaci kończy z pięknie wyrzeźbionymi, subtelnie błędnymi twarzami.

Drugi powracający problem to topologia na kończynach. Postać rzadko jest zamkniętą bryłą: ma rogi, uszy, palce, ogony, rzeczy sięgające daleko od pierwotnej objętości. Sztywna klatka wielokątów rozciąga się i rwie, gdy je wyciągasz. Dynamiczna topologia dodaje geometrię pod pędzlem w trakcie ciągnięcia, więc kształt prowadzi, a mesh podąża. Typowy wzorzec pracy to dynamiczna topologia, gdy forma jeszcze się porusza, potem remesh do równej powierzchni, potem podział dla detali.

Symetria zasługuje na taką samą staranność. Odbicie to najszybszy sposób na zablokowanie twarzy, a pozostawienie go włączonego do końca to najszybszy sposób na postać, która wygląda sztucznie — prawdziwe twarze i ciała nie są symetryczne. Zablokuj w lustrze, potem wyłącz i świadomie ją złam: przesuń ciężar, przechyl głowę, uszkodź jeden róg. Mold trzyma symetrię jako przełącznik, a nie tryb, do którego trzeba się zobowiązać, więc przełączenie nic nie kosztuje.